Op 19 november zou het deksel eindelijk op dit vat moeten komen, met de wedstrijd tegen IJFC 8. Volgens de ranglijst een van de mindere tegenstanders. Volgens diezelfde ranglijst waren wij uiteraard geen favoriet, maar het geloof in een overwinning was oprecht. De openingsfase ging redelijk gelijk op. Traditiegetrouw gaven we daarom zelf de 0-1 maar cadeau. Een zeldzaam slippertje van John-Boy op de middellijn leek nog hersteld te kunnen worden. IJFC strafte het echter goed af met een schot in de lange hoek. Net als tegen Geinoord volgde al snel fout nummer twee. De ex-coach produceerde een gevaarlijk 'tikkie terug Jaap' , dat tot zijn eigen afgrijzen werd onderschept en binnengeschoten. Nauwelijks een uitgespeelde aanval tegen gehad, hop 0-2 achter.

Om in trainersjargon te spreken: we bleven wel voetballen. Via een goede aanval over links bracht Arjen de bal bij Jorne, die netjes wegdraaide om binnen te schieten. Hij mikte echter precies op het stukje doel waar wel een keeper stond. Arjen stiftte de bal daarna vanaf vijf meter op de lat. In deze wirwar van pech en slordigheid werd er flink op los gescrimmaged. Kennelijk had een IJFC-verdediger daarbij hands gemaakt. Niemand van Odin zag het, maar IJFC protesteerde ook niet echt. Leon benutte de penalty zakelijk en goed.

De keeper uit IJsselstein zag Arjen regelmatig aan voor een teamgenoot, zo bleek uit zijn uittrappen. Helaas leidden deze buitenkansjes niet tot doelpunten. Andere wapenfeiten van de eerste helft waren spotgoedkope gele kaarten en een geblesseerde Niels. Onze goedlachse linksback vloog door de lucht nadat hij zijn voet gebruikte om een kopduel aan te gaan. Laurens nam zijn plaats in. Gepikeerd gingen we rusten met een 1-2-achterstand.

Met een paar wissels moest de inhaalrace beginnen. Die werd snel makkelijker gemaakt, door een rode kaart voor IJFC. De scheids vroeg aan de speler in kwestie of hij had nagetrapt. Hij ontkende dit niet hard genoeg en kon gaan douchen. IJFC was verbolgen en wilde even later geen nieuwe bal geven, toen de onze in de sloot was beland. Dit duurde zo enkele minuten. Waarom niemand in de Odin-dugout even een bal pakte was een raadsel, maar dat terzijde. De als altijd excentrieke arbiter wilde het duel staken en riep iets over kleine kinderen tegen de uitploeg. IJFC was in het veld zeker niet onsportief. Juist daarom was het treurig dat de sfeer naar beneden duikelde.

De staking werd gelukkig na een paar minuten gestaakt. Tegen 10 man voor de 48e keer op rij verliezen, zou leiden tot een golf van zelfmoorden onder de supporters. Daarom zette Odin alles op alles om de 1-2 weg te werken. Dat leek te lukken toen Arjen vrij inkopte bij de tweede paal. Het ongeloof was groot toen hij de bal net niet lekker raakte en deze van de lijn werd gehaald. Aan de andere kant besliste IJFC bijna de wedstrijd. In navolging van zijn verdedigers maakte BaCo een klassieke blunder. De bal ging door zijn benen en rolde bijna over de lijn. Robbert stak daar een stokje voor, waarmee hij zijn transferbedrag nu al heeft terugverdiend.

Het recept van Arjens bijna-doelpunt leverde alsnog de gelijkmaker op. Onno werd ondanks zijn lengte niet opgemerkt door de verdediging en kopte een vrije trap van John-Boy erin. Het momentum was nu duidelijk aan Odins kant. In een prachtige aanval kaatste Onno de bal naar Arjen, die uithaalde en zijn verdiende doelpunt te pakken had. Daan maakte dit niet meer als speler mee. Na een botsing met een forse tegenstander was hij zijn ribben gaan natellen. John-Boy maakte aan alle onzekerheid een einde. Hij rushte in de laatste minuten als een ware Beckenbauer naar voren en rondde zelf af.

Eindelijk was het weer feest. Lam werd gehuldigd als Man of the Match, waarop hij trots met zijn lul zwaaide en pleitte voor meer galleryplay. Met de eerste overwinning van het seizoen zijn we van de laatste plaats af, hopelijk voorgoed!